Mostrando entradas con la etiqueta diario de pontevedra. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta diario de pontevedra. Mostrar todas las entradas

viernes, 8 de agosto de 2014

Foto de portada en el Diario de Pontevedra


Hoy salió mi foto de Campi (de Mutant Squad) tomada durante el Resurrection Fest en la portada del suplemento ÉVenres, del Diario de Pontevedra
Podéis ver la foto original en este enlace

domingo, 4 de noviembre de 2012

Entrevista en el Diario de Pontevedra

Aquí va una entrevista cortita que me hizo el compañero Javi Casal para la sección de "Entrevista en 3minutos" sobre el Máster que estoy haciendo actualmente. Click para ampliar!


martes, 25 de septiembre de 2012

Pontevedra y sus bares

Aquí está el último reportaje publicado en A Revista del Diario de Pontevedra, el pasado domingo, día 23 de septiembre, "Camarero, póngame lo de siempre" sobre los bares más antiguos de Pontevedra.

viernes, 31 de agosto de 2012

Reportajes de agosto y recapitulación


Trabajar en un periódico, da igual su tamaño, es tener que adaptarse a un ritmo que ningún otro trabajo tiene. Es algo que te tiene que gustar mucho e implica una capacidad de adaptación a horarios, planificación y sorpresas de última hora bastante exigente. Dos meses de prácticas exigen, también, aprender rápido y sumergirte en ese ritmo específico lo antes posible. He de admitir que agosto lo he disfrutado mucho más que julio, cuando aún no sabía muy bien cuál era mi lugar en la redacción. Por eso también me da pena irme ahora que empezaba a encontrarme muy cómoda. 
Hoy subo los reportajes que han salido hasta ahora en agosto en A Revista, de los que estoy muy orgullosa tanto por la temática como por el resultado.


Por desgracia, el mes estuvo marcado por la agresión que uno de nuestros compañeros, Rafa Estévez, fotógrafo, sufrió a manos de la Policía mientras cubría la llegada de los medallistas olímpicos gallegos al aeropuerto de Peinador (Vigo). Todavía no se ha resuelto nada, a ver si a partir de septiembre llegan nuevas (y buenas) noticias. 
Al poco de la agresión, su detención y puesta en libertad tras varias horas en comisaría, sus compañeros, así como otros periodistas y fotoperiodistas de la zona, decidimos reunirnos para alzar la voz en conjunto e intentar que se nos escuchara como profesionales ante estas injusticias que se comenten casi a diario con la prensa. Se pidieron responsabilidades y no se obtuvieron, pero seguiremos intentándolo. 




Por mi parte, solo quiero añadir que ha sido un placer trabajar con Rafa estos meses (además de con el resto de compañeros, obviamente) y un orgullo que muchos de mis reportajes (y mis favoritos!) lleven también su firma. 

Hoy ha sido mi último día en la redacción y es inevitable recapitular, con un poco de tristeza, y repasar estos últimos meses. Ahora comienzan mis vacaciones, que serán cortas, y el lunes vuelvo a Madrid. Aún así, no cambiaría la experiencia. Me voy con ganas de seguir en esto, nuevas experiencias acumuladas y una pila de periódicos con mi firma junto a las del resto de esta gran plantilla. 

jueves, 30 de agosto de 2012

Entrevista a Corizonas


Hoy os traigo el pdf de una entrevista que le hice a Javier Vielba, cantante de los grupos Corizonas y Arizona Baby, publicada el pasado 20 de julio en el suplemento É Venres, que también fue portada.

Espero que os guste!

miércoles, 29 de agosto de 2012

Reportajes, artículos y entrevistas

El verano se está acabando y muy pronto volveré a Madrid. Por desgracia (o por suerte, según se mire) no he tenido para dedicarme a otras cosas debido al trabajo, pero aprovecho estos últimos días en Pontevedra para actualizar con contenido nuevo y una pequeña sorpresa que me mantendrá ocupada a partir de ahora y que espero de más vida a este blog.
Por un lado, voy a ir subiendo en pdf los reportajes, entrevistas y artículos que he escrito estos dos últimos meses para el Diario de Pontevedra, el periódico donde he estado trabajando, y muy a gusto, todo hay que decirlo. Este año me tocó en la sección de Suplementos, mucho más agradecida que Comarcas, donde estuve hace tres años. Nuestras competencias eran los suplementos de viernes (É Venres) y domingo (A Revista), con ocio, reportajes y entrevistas de diversos asuntos. Obviamente, al ser verano, la temática se reduce notablemente, como pasa en todos los medios. 

Por otro lado, os anuncio que a partir de ya estoy colaborando como redactora para el webzine asturiano The Drink Tim. Regularmente, escribiré para ellos sobre música: reseñas, crónicas, noticias... He añadido en la barra de la derecha un banner desde el cual podréis acceder directamente a la página, además de una nueva etiqueta en las categorías, aunque iré anunciando aquí lo que haga para mantener el blog en constante actualización. Esto será a partir del 2 de septiembre ya que actualmente la web se encuentra cerrada y en mantenimiento. ¡Estad atentos!

Sin más, aquí va lo que escribí a lo largo del mes de julio en A Revista

En la próxima entrada subiré lo que se ha publicado hasta ahora en agosto y los artículos en el otro suplemento.



lunes, 9 de julio de 2012

De bestas e garañóns


Escrito o 6 de xullo de 2012, publicado no Diario de Pontevedra (portada e contraportada do suplemento de domingo A Revista) o día 8 de xullo de 2012.

Cabalos, aloitadores e tradición protagonizan a Rapa das Bestas, a festa máis importante de Sabucedo, que esta fin de semana atrae a miles de visitantes a esta localidade estradense.


Escribe: Marina RF
Fotografía: Eifi

A tradición oral di que todo comezou cunha peste, unha plaga que azoutaba á bisbarra, e dous cabalos, ofrecidos por unhas irmás da zona, foron a ofrenda ó santo, San Lourenzo, a cambio de protección ante a enfermidade. O santo non faiou e as irmás entregaron a parella de cabalos ó párroco que  os deixou en liberdade no monte. Co tempo multiplicáronse e hoxe son máis de 600 os que vagan libres polos montes da contorna.
Cando se fala da Rapa das Bestas de Sabucedo sempre se alude á tradición, á Igrexa, ós cabalos e á loita. Sobre todo á loita: home e cabalo. “En realidade é unha loita contra a morte”, escribiu Manuel Rivas, e é ben certo. 
É moi complicado de explicar a quen nunca estivo alí, a quen pense que é un enfrontamento sen máis e só vexa violencia e mesmo humillación para os animais, sen comprender as grandes diferencias, vantaxes e desvantaxes, dos homes e dos equinos. Uns dos maiores orgullos dos de Sabucedo é que aquí non hai armas, non se mata, non se dana, senón todo o contrario. Os erros, en cambio,  pódense pagar ben caro.
Non se trata dunha persoa contra un animal (que é o home senón un animal tamén: un “lobo”, din algúns). É 'aloitador' -ou 'aloitadora'- contra a besta. Os homes ou as mulleres de Sabucedo, que medraron xunto ós cabalos, son os únicos capacitados para esta titánica tarea, os que os coñecen e os que poden enfrontarse a eles en igualdade, aínda que por natureza o aloitador utilice a mente fronte á forza da besta e á agresividade do garañón, o cabalo xefe.
Son as xentes de Sabucedo as que  se encargan de levar os cabalos do monte ó curro, de levantarse cando todavía é noite e facer que as bestas baixen á aldea, tamén sen utilizar máis ferramentas que o característico 'pau de moca', unha vara de carballo utilizada como apoio ou para espantar os animais mentres se lles guía no camiño.
A pé ou a cabalo e en grupos, decenas de veciños saen á alba e regresan ó mediodía para ser recibidos polo resto do pobo. Os cabalos baixan todos xuntos ou en pequenos grupos: os poldros pegadiños ás súas nais, algúns deles asustados, todavía mamando leite, e os garañóns, decididos e robustos, forman a banda sonora nos nervios de asfalto do pequeno Sabucedo. Durante uns minutos, que é o que dura o seu paso polo pobo, a natureza salvaxe que representan introdúcese na aldea, aínda que os veciños, xa acostumados, sorrín e saúdan os seus familiares que custodian os cabalos, analizando as caras de cansancio e alegría dos que veñen do monte. Os visitantes observan con medo, botándose ós lados das rúas case inexistentes, temerosos ante a maxestuosidade e vigorosidade dos animais.
Ata que chega o momento de meterse no curro cada un dos días que se celebra a rapa -hoxe realizarase ás 12.00 horas-, o resto son celebracións, festa, cultura, bailes, xuntanzas. De feito, na actualidade, o curro foi ampliado e mellorado e o programa de festas comprende numerosos actos, tantos que tamén ten cabida a solidariedade cunha pequena enferma, á que se lle dedicará o curro de mañá luns, o último deste ano. 

Aprendizaxe |Os máis pequenos, os nenos de Sabucedo, vanse formando como aloitadores ano tras ano tamén no mesmo curro, coidando dos poldros ó mesmo tempo que aprenden dos seus maiores as diferentes técnicas para reducir os cabalos, cortarlles a crinas e mantelos limpos e sans para o resto do ano, cando viven en liberdade nos montes dos arredores.
Non é difícil ver ós pais levando no colo ós rapaces na súa entrada no curro, mentres os pequenos, máis que asustados, miran atentos cada uns dos movementos que fan os maiores coa intención de aprender o máis rápido posible. Non dentro de moitos anos serán eles os que 'aloitarán' coas bestas e garañóns. 
É realmente un capricho do destino, unha gran paradoxa, o feito de que esta aldeíña do interior de Galicia se vexa tan enormemente transformada cando chega a máis especial das súas festas, unha tradición todavía sen unha data de comezo documentada pero que, con seguridade, conta con varios séculos ás súas costas. O máximo expoñente da natureza é considerado de Interés Turístico Internacional dende o ano 2007, xunto a outras festas galegas coma a do Apóstolo en Santiago ou a Romaría vikinga de Catoira.